Historie

Het eerste geschrift waarin sprake is van Suyt-Schalkwijk dateert uit de 14de eeuw. Aanvankelijk kende het gebied bossen, veengebied, drassige elzen- en wilgengebieden en een poldergebied dat vaak ten prooi viel aan het woeste water van de Haarlemmermeer.

In 1838 werd besloten de Haarlemmermeer droog te leggen en in 1849 was de met de hand gegraven Ringvaart van ruim 60 km klaar. Het stoomgemaal De Cruquius was een van de drie stoomgemalen die drie jaar lang het water uit de Haarlemmermeer in de Ringvaart gepompt hebben. In 1852 was de drooglegging een feit.

De drooglegging van de Haarlemmermeer veranderde het leven van de overwegend boerenbevolking: de angst voor het water verdween. Er komt meer bebouwing. Rond 1960 wordt Schalkwijk een snelgroeiende nieuwbouwwijk van Haarlem.

het oude Schalkwijk langs het Spaarne en de Haarlemmermeer

In 1869 werd vanuit het poldergebied van Schalkwijk een pontveer over de Ringvaart naar de Haarlemmermeerpolder in gebruik genomen. Dit pontveer werd voor perioden van 3 jaar verpacht aan de hoogste inschrijver. De laatste pachter was H. Wilkes die tot 1970 voornamelijk recreanten en scholieren overzette. Naast een roeibootje voor het overzetten van voetgangers en wielrijders beschikte hij over een trekpont voor gemotoriseerde voertuigen, karren en vee. In de zomer was de veerman de hele week van ’s morgens 6 tot ’s avonds 11 uur op zijn post, in de wintermaanden tot ’s avonds 7 uur.

In 1997 is de verbinding door inspanningen van Martin van Trigt, Herman Oudejans en Thijs van Bruggen hersteld voor recreatief/toeristisch fiets- en voetverkeer. Nu vanuit de oorspronkelijke steigerplaats in Schalkwijk naar het Theehuis Cruquius. De pontverbinding wordt onderhouden door de stichting ‘FietsVoetveer Zuid Schalkwijkerweg-Theehuis Cruquius’. De steigerplaats van de pont in Schalkwijk is onlangs vernoemd naar Thijs van Bruggen, telg uit een oude Schalkwijker boerenfamilie en sinds 2017 oud-bestuurslid.